Column Minke Haveman Ik ben een bewust stadbewoner 23 juni 2016

Drie jaar geleden verhuisde ik van een saaie nieuwbouwwijk terug naar bijna-hartje stad, samen met mijn dochter van nu zes jaar.

En ik heb met veel interesse de plannen en uitdagingen van de stad Groningen gelezen.

Ik las bijvoorbeeld: de leefbaarheid raakt onder druk wanneer inwoners en gebruikers van de stad in elkaars vaarwater verzeild raken. Ik denk: laten we juist alsjeblieft iets meer in elkaars vaarwater verzeild raken.

Ik sprak laatst voor mijn werk een groepje ouderen, ze wonen vlakbij ons. Schatten van mensen. En heel veel alleen. Laat me dus alsjeblieft in hun vaarwater verzeilen. Laat mijn dochter samen knutselen, laat hen vertellen over toen.

Ik spreek asielzoekers die in hun eentje in een kamp zitten. Niets te doen hebben. En maar al te graag verzeilen in welk vaarwater dan ook. Laat het dan het veilig vaarwater zijn.

Er leven veel gezinnen, kinderen in armoede. Zij verdienen vaarwater om op mee te kunnen deinen naar iets meer rust en iets minder zorgen.

Is dat iets dat alleen maar bij de gemeente ligt? Nee hoor. Dat hoort juist bij ons. Bij ons Groningers, bij ons moeders, vaders, buren, inwoners. Noem me naïef; ik geloof dat ontmoeten zorgt voor verbinding, zorgt voor begrip, zorgt voor veiliger en gemoedelijker.

Wij moeten het doen. Maar we kunnen wel hulp gebruiken. Een upgrade van de parken en andere openbare ruimtes? Dat is een duidelijke ambitie. Richt ze in rondom ontmoeten. En schakel alle netwerken binnen handbereik in om die ontmoetingen te regelen. Elke dag.

Zij die zich vervelen, zij die eenzaam zijn, zij die willen spelen, zij die verder willen komen, zij die willen leren durven vragen, zij die misschien antwoorden hebben: nodig ze allemaal uit. Steeds weer. Facilitair de ontmoeting, het gesprek, maak dat makkelijk en vrijblijvend, geef het goede voorbeeld. De rest gaat vanzelf. Of bijna vanzelf, misschien.

Dit, elkaar zien, spreken, begrijpen en respecteren is belangrijk om Groningen een nog betere basis mee te geven. En nog leuker te maken. Vind ik.

Want: uiteindelijk zijn de mensen de stad. Toch? En onze kinderen de stad van morgen.

 

X